خرید بازی کامپیوتر NoBody Want To Die PC

معرفی و داستان بازی NoBody Want To Die PC

هیچ‌کس نمی‌خواهد بمیرد (به انگلیسی: Nobody Wants to Die) یک بازی ویدیویی ماجراجویی محصول سال ۲۰۲۴ است که توسط Critical Hit Games توسعه یافته و توسط Plaion منتشر شده است. این بازی در ۱۷ ژوئیه ۲۰۲۴ برای پلی‌استیشن ۵، ویندوز و ایکس‌باکس سری X/S منتشر شد.

باران می‌بارد. دارند یک فیلم سیاه و سفید جلوی ما نشان می‌دهند. حتماً مال حداقل ۳۰۰ سال پیش است، یک ماه کم و بیش. داریم از او و لباس قرمزش لذت می‌بریم. همیشه نفس‌گیر است، اما گفتنش به او کار ما نیست. حداقل الان نه. فیلم یکی از آن فیلم‌های نوآر با آن بازیگر با لبخند کمی کج است. فکر کنم اسمش بوگارت بود.

 نقش یک کارآگاه را بازی می‌کند و به نظر می‌رسد یک کارآگاه واقعی است. باران می‌بارد و انعکاس نور ماشین‌های پرنده که ۳۰۰ متر پایین‌تر از من رد می‌شوند، به پنجره‌ام می‌رسد و بینایی‌ام را مختل می‌کند. چیزی به من می‌گوید، چیزی که فقط خودش می‌تواند بگوید. جواب می‌دهم، اما از ماشین رفته است. آن سردرد لعنتی... حالا به اندازه یک تیغه که مستقیم در مغزم فرو رفته، قوی است. باران می‌بارد و من تنها هستم، و شاید همیشه تنها بوده‌ام.

هیچ‌کس نمی‌خواهد بمیرد اولین بازی از Critical Hit Games، یک استودیوی بازی‌های ویدیویی مستقر در لهستان، است. این یک ماجراجویی کارآگاهی معمولی است که در فضای نوآر کلاسیک آینده، زیر نورهای نئونی معمول سایبرپانک، پیچیده شده است. داستان بازی در نیویورک سال ۲۳۲۹ اتفاق می‌افتد و بازیکن نقش شخصیت اصلی، جیمز کارا، کارآگاهی که زندگی او را فرسوده کرده اما حاضر است از همه چیز به جز وسوسه دست بکشد را بر عهده می‌گیرد.

از لحظه‌ای که برای اولین بار در ماه مارس امسال اعلام شد، بازی Nobody Wants To Die در درجه اول به خاطر فضای داستان کارآگاهی و گرافیک دقیق آن که شایسته عناوین سطح بالا است، اما بدون ارائه ایده‌ای مشخص از عناصر یا جزئیات گیم‌پلی مانند مدت زمان بازی، ما را مجذوب خود کرد. بنابراین، Nobody Wants To Die به طور خلاصه چیست؟ همانطور که قبلاً گفتیم، این یک بازی ماجراجویی معمولی است: در طول داستان، با هیچ سکانس جنگی روبرو نخواهیم شد، اما با توجه به قراردادهای این ژانر، آنها کاملاً غیرضروری هستند، زیرا بازی کاملاً مبتنی بر طرح داستان و بررسی صحنه‌های مختلف جرم است. 

تریلر بازی NoBody Want To Die کامپیوتر

یکی از مضامین اصلی در بازی «NoBody Want To Die»، موضوع جاودانگی و انتقال آگاهی انسان به بدن‌های خالی دیگر (به معنای واقعی کلمه، پوسته، به اصطلاح ماسامونه شیرو) از طریق استفاده از فناوری ایکوریت است. در دنیای بازی، سیاستمداران بانفوذ، پس از کشف ایکوریت حدود ۲۰۰ سال قبل، برای هر فردی که ۲۱ ساله می‌شد، اشتراک اجباری برای بدن‌های خالی وضع کردند؛ عدم پرداخت این مالیات منجر به توقیف بدن توسط مأمور اجرا می‌شود و همانطور که می‌توان تصور کرد، این امر به هیچ چیز خوبی منجر نمی‌شود. 

تفاوت‌های طبقاتی نیز در این فضای آینده‌نگر احساس می‌شود: ثروتمندان بدن‌ها را سریع‌تر از لباس زیر عوض می‌کنند، در حالی که فقرا خستگی‌ناپذیر برای پرداخت هزینه پوسته‌های خود کار می‌کنند. می‌توان گفت که «فقط یک چیز در زندگی قطعی است: مالیات، زیرا مرگ دیگر لزوماً نهایی نیست.»

با حرکت به سمت طرح اصلی، نقش شخصیت اصلی داستان، جیمز کارا، را بر عهده می‌گیریم. جیمز پس از یک تصادف اخیر که به نظر می‌رسد عواقب روانی جدی داشته است، به نیروی پلیس بازمی‌گردد و در روز مرخصی‌اش، رئیسش او را مأمور می‌کند تا در مورد خودکشی ادعایی یکی از ثروتمندترین مردان نیویورک، ادوارد گرین، تحقیق کند.

اوضاع به سرعت پیچیده می‌شود و شخصیت اصلی داستان، به همراه همکار تازه آشنا شده‌اش سارا، خود را درگیر یک دسیسه سیاسی بزرگ می‌بیند. بدیهی است که نمی‌خواهیم داستان را لو بدهیم، اما باید بگوییم که داستان بسیار خوب نوشته شده و جای زیادی برای تأمل و نتیجه‌گیری شخصی باقی می‌گذارد.

فضاسازی داستان، فیلم بلید رانر ریدلی اسکات را به یاد می‌آورد، با تمایلش به ترکیب فضای نوآر دهه 1930 و کارآگاهی به سبک فیلیپ مارلو از ریموند چندلر با سایبرپانک. یکی از بهترین عناصر، بدون شک دیالوگ‌های خوش‌آهنگ است که تقریباً دائماً به ما این فرصت را می‌دهد تا خطوط دیالوگ کارآگاه خود را انتخاب کنیم، که تأثیر واقعی بر مکالمات و رویدادهای بعدی دارد. 

داستان قطعاً نقطه قوت بازی است و می‌توانیم بدون شک بگوییم که بسیار خوش‌ساخت و جذاب است و می‌تواند ما را در تمام مدت بازی Nobody Wants to Die پای صفحه میخکوب کند. کل بازی را می‌توان در حدود ۵ ساعت به پایان رساند، اما بسته به انتخاب‌هایی که در طول بازی انجام می‌دهیم، پایان‌های متفاوتی ارائه می‌دهد.

تریلر گیم پلی بازی NoBody Want To Die کامپیوتر

چند کلمه ستایش برای ساخت جهان لازم است. شرکت Critical Hit Games نه تنها در خلق نیویورک آینده‌نگر که وقایع در آن رخ می‌دهد، بلکه در خلق خود جامعه و رابطه‌اش با گذشته - یعنی با زمان حال ما - دقت زیادی به خرج داده است. فضای نئو-نوآر کاملاً محسوس است (مراقب باشید مسموم نشوید، هوا اینجا اصلاً سالم نیست) و انحطاط شهر، که با ثروت کسانی که می‌توانند از بالا به آن نگاه کنند، متعادل می‌شود، تقریباً محسوس است.

شما کاملاً در این نیویورک غرق می‌شوید که خورشید هرگز نمی‌تابد و به نظر می‌رسد که به شما نزدیک می‌شود، زیرا نگاه کردن به بالا یا پایین مانند خفگی است، در دام عمودیتی که قله‌اش را نمی‌توانید ببینید. در حالی که مدل‌های انسانی از نظر زیبایی‌شناسی کمی ناقص هستند و نمی‌توانند حس یک بازی نسل فعلی را منتقل کنند، اما چیزی برای شکایت در مورد محیط وجود ندارد: تلاش‌های تیم در این زمینه واضح است و فقط می‌توان از آنها قدردانی کرد. اگرچه واقعاً هیچ راهی برای کاوش در شهر نیویورک به جز از طریق روش‌ها، مکان‌ها و زمان‌هایی که بازی تعیین می‌کند، وجود ندارد، اما تأثیر بصری آن بدون شک قابل توجه است.

کار جهان‌سازی کاملاً ستودنی است.

به همین ترتیب، روایت قرار است گسترده باشد، نه فقط به طرح داستان گره خورده باشد: با کاوش و بررسی هر چیز ممکن، شما به طور فزاینده‌ای جامعه پادآرمان‌شهری ذکر شده در بالا و همچنین تضادهای جذاب آن را درک می‌کنید. در کنار فناوری استثنایی که امکان انتقال آگاهی را فراهم می‌کند، پست پنوماتیک، بلکه ایمیل، سلاح‌های گرم "قدیمی" و ماشین‌های پرنده، سینما و فیلم‌های دهه 1950 در کنار هولوگرام‌های پیشرفته را می‌یابیم.

به طور خلاصه، نیویورک شهری زنده با تضادها و تناقضات، چه اجتماعی و چه غیراجتماعی، است، محیطی بی‌نظیر برای داستانی که به شدت از مضامین مدرن نئونوآر بهره می‌برد؛ این شهر در نیمه اول خود تجربه‌ای تقریباً بی‌عیب و نقص را به ما ارائه می‌دهد، که فقط در نیمه دوم کمی سریع می‌شود و به نتیجه‌ای تا حدودی عجولانه اما نه متناقض می‌رسد. 

با این حال، به نظر می‌رسد که چند قطعه کوچک از قلم افتاده‌اند، توجه به جزئیات و انسجامی که در نیمه اول وجود داشت، جایی که هر جنبه با دقت تقریباً وسواس‌گونه‌ای پرداخته شده بود. این از زیبایی کلی «هیچ‌کس نمی‌خواهد بمیرد» کم نمی‌کند، اما غیرقابل انکار است که حفظ همان سرعت و «کامل بودن» روایت که قبل از یک نقطه خاص از داستان وجود دارد، می‌توانست باعث درخشش بیشتر بازی شود.

آینده بررسی صحنه جرم

از نظر گیم‌پلی، اولین بازی Critical Hit در درجه اول یک بازی ماجراجویی است. در چند دقیقه اول بازی، این تصور قوی به شما دست می‌دهد که این بازی یک شبیه‌ساز راه رفتن نیز هست، اما این تصور به سرعت از بین می‌رود وقتی چهار ابزار مختلف برای بررسی صحنه جرم به ما داده می‌شود: لامپ UV، اشعه ایکس، دست جیمز و جالب‌تر از همه، دستگاه بازسازی صحنه جرم.

هر تحقیق به طور ویژه‌ای دقیق است و ما چندین بار بین ابزارهای مختلف جابجا می‌شویم تا آن را عمیقاً بررسی کنیم. بازسازی‌کننده نقش کلیدی را ایفا می‌کند، اما سایر آیتم‌ها نیز به همان اندازه مهم هستند، به طوری که هرگز عدم تعادل واقعی بین اجزا وجود ندارد. این همچنین توجه زیاد تیم به جزئیات را نشان می‌دهد. تنها انتقادی که وجود دارد این است که نقاط تعامل گاهی اوقات به سختی قابل دسترسی هستند (اگر متوجه آن‌ها نشوید، یک سیستم کمکی اختصاصی وجود دارد که می‌تواند آن‌ها را روشن کند) زیرا در موقعیتی نسبتاً نامناسب قرار گرفته‌اند. 

مواقعی وجود دارد که خود جیمز هنگام استفاده از ابزار بازسازی در مدل‌های شخصیت‌های دیگر گیر می‌کند: انسدادی که به راحتی می‌توان از آن فرار کرد، چیزی نیست که شما را مجبور به شروع مجدد بازی کند، اما هنوز هم یک نقص کوچک است.

پس از جمع‌آوری شواهد، از آپارتمان جیمز، می‌توانید با تخته سفید تعاملی تعامل کنید تا تمام نقاط را به هم متصل کنید و پاسخ سوالات خود را بیابید. اگر Alan Wake 2 را بازی کرده باشید، این رویکرد آشنا خواهد بود، اما مطمئناً تنها بازی‌ای نیست که آن را اتخاذ کرده است. قلعه ذهنی معروف شرلوک هولمز به روش‌های بی‌شماری تفسیر می‌شود، با رویکردها و مدیریت متنوعی که گاهی اوقات آن را جذاب می‌کند. ه

مانطور که در مورد Nobody Wants to Die نیز صادق است، سادگی آن توسط نظرات جیمز و شریکش سارا هر بار که مدرکی را برمی‌داریم تا سعی کنیم آن را با دیگران مرتبط کنیم، پشتیبانی می‌شود. این مکالمات همچنین به ما این امکان را می‌دهد که عمیق‌تر به دنیای بازی و همچنین شخصیت‌های فردی و روابط آنها بپردازیم - به نظر من یک جنبه عالی دیگر.

وجود دیالوگ‌های چندگزینه‌ای، که برخی از آنها در پس تصمیمات مشخصی (اما نه لزوماً واضح) که در طول داستان گرفته می‌شوند، قفل شده‌اند، به Nobody Wants to Die اجازه می‌دهد تا تجربه‌ای متفاوت را نه تنها بر اساس انتخاب‌های شما، بلکه بر اساس تعداد و نوع اشیایی که در طول بازی بررسی می‌کنید، ارائه دهد. همانطور که قبلاً گفته شد، بسیاری از این موارد به روایتی عمیق‌تر منجر می‌شوند و درک بیشتری از دقتی که Critical Hit Games در ساخت دنیای بازی خود به خرج داده است، ارائه می‌دهند.

از منظر روایت، شکی نیست و با وجود نیمه دوم تا حدودی عجولانه که با این وجود جذابیت خود را از دست نمی‌دهد، اولین تلاش این استودیوی لهستانی با موفقیت از آزمون سربلند بیرون می‌آید، که بخشی از آن به لطف دوبله عالی انگلیسی است. با این حال، بومی‌سازی ایتالیایی کمی نامشخص‌تر است، اما برخی از اشتباهات جزئی نیز وجود دارد. 

کسانی که با ژانرهای مختلف بازی آشنا هستند، درک مونولوگ‌های جیمز، دیدگاه او نسبت به جامعه و همچنین نسبت به خودش را آسان‌تر خواهند یافت. در همین حال، سارا، یک شریک شگفت‌انگیز، نیز در دسترس است: هر چقدر هم که دنیایی که همه آنها مجبور به بزرگ شدن در آن هستند، ناهموار باشد، او قادر خواهد بود در مقابل جیمز بایستد و رابطه‌ای مبتنی بر اعتماد با او ایجاد کند که از اثر فراتر خواهد رفت (هرچند این امر تا حد زیادی به انتخاب‌های شما بستگی دارد).

در مجموع، «هیچ‌کس نمی‌خواهد بمیرد» یک آزمون عالی برای قدرت Critical Hit Games است که تسلط کامل بر ژانرهایی که به آنها پرداخته و توانایی خلق شخصیت‌های بسیار باورپذیر، به ویژه در زوایای ناهموارشان، را در طول پنج یا شش ساعت گیم‌پلی نشان می‌دهد. شخصیت‌هایی که خود زندگی به خلق آنها کمک کرده است.

یکی از جنبه‌های منفی که می‌توانیم به آن اشاره کنیم این است که بازی Nobody Wants to Die اغلب کنترل را بین صحنه‌های جرم از بازیکن می‌گیرد و به ما اجازه نمی‌دهد، مثلاً توانایی رانندگی با یک ماشین رترو-فوتوریستی یا کشف یک مسیر پنهان را داشته باشیم، زیرا اصلاً چنین مسیری وجود ندارد. با این حال، صحبت از اشیاء پنهان شد، نباید از این واقعیت غافل شویم که بازی تعداد قابل توجهی آیتم ثانویه برای جمع‌آوری دارد که گاهی اوقات می‌تواند منجر به چندین دقیقه دیالوگ اضافی شود.

گرافیک و صداگذاری بازی NoBody Want To Die کامپیوتر

در مورد جنبه‌های سمعی و بصری، بازی به لطف استفاده از موتور Unreal 5 از جزئیات بسیار بالایی برخوردار است. تمام گرافیک‌ها فوق‌العاده هستند، به خصوص نورپردازی باشکوه، که کاملاً با طراحی عالی دنیای بازی، همراه با موسیقی، که صداهای جاز آن به زیبایی با فضای نیویورک نوآر آینده‌نگر ترکیب می‌شود، ادغام می‌شود.

 پیکربندی ما که شامل یک پردازنده Ryzen 7 1700، یک کارت گرافیک GeForce RTX 3070 Ti، 32 گیگابایت رم، ویندوز 11 و نصب بازی روی درایو NVME بود، توانست بازی Nobody Wants to Die را با نرخ 60 فریم بر ثانیه و وضوح تصویر 2560x1080 اجرا کند. در مجموع، با توجه به اینکه این بازی پر از سکانس‌های اکشن پویا نیست، بهینه‌سازی مناسب است، اما ما همچنان معتقدیم که توسعه‌دهندگان باید کمی عملکرد بیشتری را اعمال می‌کردند.

شایان ذکر است که این بازی به طرز استادانه‌ای به زبان انگلیسی دوبله شده است، اما زیرنویس ایتالیایی نیز موجود است. ما کمی نگران برخی از گزینه‌های ترجمه بودیم که به خصوص در مورد دیالوگ‌های انگلیسی دقیق نبودیم، اما در کل می‌توانیم بگوییم که بومی‌سازی ایتالیایی از استاندارد خوبی برخوردار است.

جمع بندی

Nobody Wants to Die یک بازی ماجراجویی عالی برای طرفداران نوآر و سایبرپانک است. داستان قطعاً جذاب است و تنوع ابزارهای موجود به ما این امکان را می‌دهد که در کار کارآگاه غرق شویم و در ترکیب با گزینه‌های هوشمندانه دیالوگ، حس تأثیر قابل توجهی بر دنیای بازی ایجاد می‌کند. ما پنج ساعت جالب و جذاب را با Nobody Wants to Die گذراندیم و معتقدیم که این بازی باید برای هر کسی که به دنبال یک داستان جذاب است، جذاب باشد، و برای بازی کردن در چند شب عالی باشد.

 با توجه به اینکه این بازی لهستانی در زمان عرضه ۲۲.۴۹ یورو قیمت داشت، می‌توانیم بگوییم که ارزش خرید بسیار خوبی دارد. ما معتقدیم که Critical Hit Games مستقر در وروتسواف، اولین بازی خود را با موفقیت پشت سر گذاشته است و Nobody Wants to Die کاملاً شایسته توجه شماست.

هیچ‌کس نمی‌خواهد بمیرد بازی‌ای است که با وجود کوتاهی‌اش، یک تجربه روایی پالایش‌شده را ارائه می‌دهد که با جهان‌سازی عالی تکمیل می‌شود. شخصیت‌های جیمز و سارا بسیار خوب توسعه یافته‌اند، پویایی بین آنها به طور یکپارچه کار می‌کند و تنها در نیمه دوم، داستان کمی بیش از حد شتاب می‌گیرد و با آنچه قبلاً ذکر شد، سازگار باقی می‌ماند اما احساس می‌شود که برای نتیجه‌گیری عجله شده است. 

این از تجربه کلی کم نمی‌کند، اما تفاوت بین دو نیمه قابل توجه است. از نظر گیم‌پلی، سیستم تحقیق چندوجهی است و به هر ابزار اهمیت لازم داده شده است که به لایه‌بندی تحلیل در محل و تحلیل از طریق تخته سفید تعاملی کمک می‌کند.

به عنوان یک ماجراجویی بسیار روایی، آزادی بازیکن حداقل است و به سرعتی که بازی تعیین می‌کند بستگی دارد. در حالی که ناامیدکننده است که نتوانید شهری با طراحی دقیق مانند نیویورک در سال ۲۳۰۰ را کاوش کنید، منطقی است که فکر کنید آزادی بیش از حد، روان بودن روایت را به خطر می‌انداخت. اگر Critical Hit Games می‌خواهد به این محیط و این مضامین بازگردد، ما کنجکاو خواهیم بود که خود را در دنیایی غرق کنیم که می‌توانیم از هر نظر آن را کشف کنیم.

مزایا

داستان عالی
دیالوگ‌های خوب نوشته شده با انتخاب گزینه‌ها
گرافیک و صدای درجه یک
گیم‌پلی بسیار لذت‌بخش و غوطه‌وری عالی
صداگذاری خوب
فضای فراگیر
جهان‌سازی عالی
جیمز و سارا شرکای تحقیقاتی عالی هستند

معایب

اغلب اوقات، نمی‌توانید شخصیت خود را کنترل کنید
اما کمی در نیمه دوم عجله‌ای است
- رسیدن به برخی از نقاط تعامل دشوار است